دوستان! وقتی نمینویسم یعنی همه چی آرومه و من خوشبختم. این روزها خوشبختی در روزگارم اونقدر فوران کرده که خودمم باورم نمیشه. هرچند میدونم که موقته،
تازه عیده. خیلی هم عیده. و من خوشحالم. شاد شاد شاد. چون میریم شمال، خونمون، جنگل، مامانم، بعد از ماهها میرم ولایتمون ساری خوب خوشحالم. بهتر از اون رشت! کلی نی نی، خونواده، شلوغ، کلی خوش میگذره.
هر راهی رو میرم به نتیجه نمی رسم. اینجاست که میفهمم سال ها پیش همون دوراهی قدیمی رو اشتباه رفتم.
نمیخوام بهش برسم. میخوام همین طور عاشقش باشم و اون دوستم نداشته باشه و ازم دور باشه. دور دور...
زیر یه پل بزرگ، تو یه دوربرگردون خلوت، بزنی کنار، ماشینو خاموش کنی، کنارت هم یه پارک بدون آدمیزاد باشه، سیگار روشن کنی، شیشه رو کمی بدی پایین، بارونم بیاد تو، به این فکر کنی که من تو این شهر خراب شده چیکار میکنم؟!
خواستم حرف بزنم. همون غم لعنتی نذاشت. گریه نبود. یه جور بغض بود که بیرون می پاشید. عین خون از گردن مرغی که بابام گردنشو بریده بود و داشت جون می داد.
تا چندی پیش همش به خودم میگفتم این اوضاع نابسامان درست میشه، تموم میشه. اما اونقدر این انتظار طولانی شد و راه به جایی که باید می بردم نبردم که دیگه به خودم امیدواری نمی دم. حالا بدون انتظار روزهای خوب، دارم می گذرونم. یه گوشه نشستم منتظرم یکی بیاد بگه من ازرائیلم، تموم شد، بیا بریم!
نتیجه گیری: بهتره آدم ندونه که روزگارش می تونه بهتر باشه.
میخوام این بار که دیدمت، نوک انگشت سبابه دست راستم بخوره به صورتت. اینجوری می فهمم که نزدیکی.
این روزها تو این مود هستم:
یاد من باشد تنها هستم.
باید بذارم برم. این رفتن ها کوچیک بوده که راه به جایی نبردم. خودمو جا گذاشتم. باید برگردم، خودمو بردارم و دوباره برم. این بار فقط من و قلمم. تنها نیستم. ذهنم با منه.
- به آلوک.
- تو این تاریکی که چیزی معلوم نیست.
- برای دیدن عشق نیازی به نور نیست.
ای تف به این زندگی که اگه بعد از مدت ها یه روز خوش داشته باشی، اونقدر روزهای بد زیاده که مطمئنی این فقط یه اتفاق نادر بوده!
دو تا چیزه که تو این شهر کم پیدا میشه. وقت و محبت.
آدمای اطراف من مثل تیله میمونن. قل میخورن دور و نزدیک میشن. یکی رو نخوام، با یه ضربه از خودم فرسنگ ها دورش میکنم حتی اگر به ظاهر کنارم بمونه. حالا از خدا یه معجزه میخوام، تا تو یه لحظه که نزدیک شدی، تبدیلت کنم به مکعب همیشه نزدیک بمونی.
آخی یعنی این نوشتن چقدر میتونه آدمو آروم کنه. اصلا من میخوام ازین ببعد بیام اینجا چرت و پرت بنویسم. ایرادی داره؟ اونقدر به خودم تلقین کردم که نباید فکر کنم، الان دیگه بخوام هم نمیتونم فکر کنم! کلا مغزم تعطیل شده. زندگی تکراری آروم بهتر از زندگی غیرتکراری ناآرومه. نه؟ من این تشویش رو نمیخوام. میخوام بخزم زیر این مبل و کسی منو نبینه تا چند روزی شایدم چند ماهی اونجا فقط بیصدا بمونم. شایدم بیشتر از چند ماه. اصلا به اندازه تمام این بودنم. همین بیست و اندی سال.
شده که مدام دچار یه غم بزرگ باشین؟
"گورت کجاست تا که به مدد عشق تو را از اعماق آن بیرون کشم؟"
و سال ها هی گریه کنین؟
من، سحر خانوم، معتاد به نوشتن هستم. نوشته هامو جدی نگیرید.