خراش

با اینکه هیچ مشتاق نیستم ملت بیان اینجا و دست نوشته های منو بخونن، اما به طور عجیبی از خوندن نوشته های دیگران لذت میبرم. از خوندن افکارشون و البته نه حرفهای دلشون. میبینم که بعضی ها میشینن و مثل من فکر میکنن. بعضی ها اطرافشونو اونجور که من هم میبینم، میبینن. جالبه. خیلی جالبه. کم کم میفهمم که شاید من دیوانه نیستم. یا حداقل اینکه فقط من دیوانه نیستم.